Kronieken van Phantasar

• About
• Boeken
• Wiki
• Taal
• Links
• Contact

Weniaria

In een oorlog tussen mensen en Elfen, die al duizenden jaren duurt, wordt een meisje geboren met de naam Weniaria. Weniaria is geboren uit een mens en een Elf en hoort hierdoor eigenlijk bij geen van beiden de rassen thuis en tegelijkertijd ook weer wel. Door de mensen verstoten en de Elfen vinden haar raar. Maar Weniaria heeft een talent. Ze kan genezen en haar toewijding is ongeëvenaard. Weniaria gaat zich met de oorlog bemoeien met dat wat ze het beste kan: genezen. De oorlog krijgt hierdoor een vreemde wending en dat neemt niet iedereen haar in dank af.

Achtergronden

Eigenlijk ontstond het idee om het leven van Weniaria uit te werken al snel nadat de synopsis van Dyrt was voltooid. Het idee dat ze een stervelinge zou zijn geweest voordat ze een godin werd was eigenlijk al wel opgezet bij het uitwerken van The Fairy Tale. Nadat ik met Loni eigenlijk wel een echt kinderboek geschreven had, wist ik wel dat ik Weniaria ietwat serieuzer moest gaan aanpakken, maar destijds had ik nog wel de intensie om Phantasar kindvriendelijk te houden. Weniaria was het eerste verhaal waarin ik al merkte dat ik daarin misschien toch beter een andere koers kon gaan varen. Weniaria is eigenlijk nadat ik met andere verhalen, die echt niet goed genoeg zijn voor publicatie, mijn eerste serieuze poging geweest om een boek te schrijven en Loni was een vingeroefening, doch ik was nog heel sterk zoekende.

Weniaria is hierdoor misschien niet het beste verhaal dat ik geschreven heb, maar ik moet mezelf ook wel in bescherming nemen door te zeggen dat Weniaria ook niet slecht is en wel degelijk een opmaat vormde voor wat Phantasar kon worden. En in mijn verdediging moet ik ook zeggen dat Weniaria geschreven is toen ik nog een stuk jonger was dan nu en misschien nog net iets te weinig levenservaring had. Bovendien als ik naar werken van anderen ga kijken, als ik de stripreeksen Asterix en Suske en Wiske erbij pak zul je zien dat bij Asterix Goscinny en Uderzo ook nog zoekende waren en vandaar dat de verschillen tussen "Asterix, de Galliër" en "Asterix en het gouden snoeimes", respectievelijk de eerste twee verhalen van de reeks groot zijn. Goscinny en Uderzo hadden duidelijk geleerd van De Galliër en gaven dat al weer in Het Gouden Snoeimes en latere verhalen zouden nog beter evolueren. Bij Suske & Wiske zien we dit ook. Dat was eerst Rikki en Pukke, waarbij Pukke al snel Wiske werd en het idee van een klein meisje met haar grote broer werkte ook niet zo heel goed waardoor de vervaning van Rikki naar Suske ervoor zorgde dat Wiske een gelijke kreeg wat de reeks ten goede kwam. En in beide reeksen en dan negeer ik even hen die de reeksen overnamen van de oorspronkelijke auteurs, zie je ook dat de tekenstijl verbeterde. Ik heb als schrijver die zelfde evolutie moeten doorstaan en Weniaria was het begin van wat iets heel moois kon worden.

Bovendien is het verhaal inhoudelijk ook een van de belangrijkste verhalen van de lore achter Phantasar. Het einde van de grote Befindo oorlog. Irreversibel had nooit geschreven kunnen owrden als ik met Weniaria de voorzet niet gegeven had. Bij Irreversibel begint immers wat met Weniaria eindigde. Een twintigduizend jaar durende oorlog. Vrijwel alle Kronieken van Phantasar zijn eigenlijk direct of indirect met Weniaria als centraal uitgangspunt geschreven. Let ook dat voor zowel de Befindo's als de Elfen de jaartelling begint bij de geboorte van Weniaria. Voor de Elfen omdat Weniaria een einde maakte aan een klopjacht op Elfen om ze uit te moorden. De Befindo's zagen de genocide van Quayaro altijd als de grootste smet op hun geschiedenis en zagen in Weniaria een icoon van hoop dat een duurzame vrede tussen Befindo's, de mensen (die van Befindo's afstammen) en de Elfen.

De synopsis van het verhaal dat uiteindelijk "De Waanzin die 'Liefde' heet" zou gaan heten, en wat een direct vervolg is op Weniaria, had ik eigenlijk al bij de voltooiïng van Weniaria, maar dat verhaal heeft meedere pogingen gehad voordat ik tevreden was. Het kindvriendelijke karakter van de reeks stond in de weg. De Werelden van Xorox begon ik aan om te zien of ik het allemaal volwassener kon aanpakken en of ik kritiek op politiek een maatschappij beter daar kon doen. Hoewel Werelden van Xorox geen slecht verhaal is en ik het nog zeker wil publiceren (wat maffe omstandigheden die ik zelf niet eens goed uit kan leggen stonden in de weg. Bovendien was mijn onvrede over Free Musketeers ook iets wat in de weg stond) was ik toch niet helemaal tevreden en vond ik bovendien ook niet echt goede aanknopingspunten om die saga verder uit te breiden. Daarom hakte ik de knoop door het vervolg op Weniaria, de Waanzin die Liefde heet, volwassener aan te pakken, meer kritiek te leveren op de politiek en maatschappij en ook ongecensureerd te werk te gaan. De extreem sadistische "piemelspeech" van Vera Fijntjes staat voor mij ook wel symbool voor deze nieuwe koers. Daarmee zijn beide verhalen die eigenlijk samen één verhaal vormen beiden op hun eigen manier bepalend geweest voor de serie en voor mijn ontwikkeling als auteur.

Weniaria hielp ook mensen mijn eigenlijke "ik" eens te zien. Mensen denken wel eens dat ik een gevoelloze zak ben omdat ik recht toe de point ben en aan niets een grotere hekel heb dan aan dogma's en taboes EN OM HELE GOEDE REDENEN zo weet ik uit LEVENSERVARING!!! Enkele mensen die Weniaria gelezen hebben begonnen zich te realizeren dat ik wel degelijk een hele gevoelige jongen ben. Weniaria is net als ik iemand die wel degelijk iets wil betekenen, maar haar lot staat ook wel symbool in hoe dat gewaardeerd is. Bij Weniaria deed ik dit nog vrij subtiel. Scyndi heeft deze kant al iets harder uitgewerkt en Nostramantu kon in De Vleugels Des Oorlogs gebruikt worden om alle registers open te trekken, als het op deze kant van mij aankomt.

Weniaria staat ook symbool voor hoe ik graag zou willen hoe religie is. Vrij en vanuit het hart. Weniaria werd niet de Godin Der Genezing omdat ze dat wilde zijn (integendeel, ze wilde het absoluut niet), maar omdat zij gewoon van haar vak als genezer hield en het heel serieus nam. Deze boodschap is niet alleen gericht aan de geneeskunde (waarin ik vaak de klacht hoor dat mensen zich als "object" behandeld voelen), maar vooral ook dat ik sowieso houdt van mensen die hun werk niet doen omdat ze er hun brood mee verdienen, maar omdat ze er gewoon een passie voor hebben. Iets wat ik toen al aanvoelde dat niet goed zat. Een gevoel dat door de jaren alleen maar sterker is geworden.

Hoewel ik The Fairy Tale al klaar had, Dyrt in synopsis fase en ook het verhaal van Loni al had voltooid toen ik aan Weniaria begon, is Weniaria voor mij wel het echte grote startschot geweest van de weg die ik moest gaan en het vervolg erop het startschot voor de reeks zoals hij in mijn beleving moest gaan worden. Er is zeker veel niet goed aan Weniaria, dat geef ik toe, maar ik denk niet dat de reeks ermee gebaat is, dat ik het verhaal herschrijf. Het is een "monument" van hoe alles voor mij begon. Je leert niets van het verleden door het te proberen uit te wissen.

© 2019 Jeroen P. Broks Template by OneDollarTemplates